از تیر به مهر

انتشارات آموت منتشر کرد:

ما یک خانواده‌ی فرهنگی هستیم و هریک بنا به مشغله‌ی ذهنی‌مان (من با شعر و داستان، زنم با داستان و پوپک با شعر و حسین: کتابخوانی جدی) وقتی اثر را می‌نویسیم، خانواده با علاقه؛ اولین شنونده آن اثر است به قصد آراستگی و پیراستگی بیشتر. بنابراین من تمامی این داستان‌ها را شنیده، سپس به دقت خوانده‌ام. اهمیت این داستان‌ها در روایت بی‌واسطه‌ی نویسنده از دنیای زنان است با بیانی دلیر و استوار و هیجانی که پس پشت آن تفکر دایمی نسبت به سرنوشت انسان معاصر جریان دارد. اندیشیدن به موقعیت انسان چند ساحتی،بن‌مایه‌ای است که قصه‌ها بر آن استوارند؛خواه حالت افسانگی یافته باشند خواه از واقعیت موحش روزانه برآمده باشند.ویژگی دیگر،جوشش شعری ناپیدائی است که بن‌مایه‌ی داستان‌ها را شکل می‌دهد،یک شاعراگی فرزانه وار که از نظر ساختار، هم از نظر مضمون و مفهوم به آفرینش‌های ادبی طراوت می‌بخشد.باور دارم این داستان‌ها متعلق به دنیای مدرن و بیشتر معطوف به فرهنگ خودمان است و از این نظر خواندنی و اندیشیدنی.این نوع ادبیات پیشنهاد لذت و همدلی و آزادی خیال ورزی بین نویسنده و مخاطب است.