تمام چیزهایی که جایشان خالی است

مجموعه داستان «تمام چیزهایی که جایشان خالی است» شامل داستان های ساده ای است که به عمق وجودی انسان ها می پردازد؛ به لحظه های ناب زندگی. شخصیت های داستانی پتر اشتام، با اینکه در جمع هستند ولی تنهایند و در پس روابط ساده و روزمره، تلاش زیادی برای بیرون آمدن از تنهایی انجام نمی دهند.

آنچه بیش از هر نکته دیگری در داستان های این مجموعه به چشم می خورد، عناصر تاثیرگذار و زنده ای است که غیرمستقیم روی شخصیت پردازی آدم های داستان تاثیر می گذارد.

داستان «شور» که یکی از بهترین و کامل ترین داستان هاست، در مورد دو زوج است که برای تعطیلات به ده اجدادی شان می روند. جایی که در آن زن داستان(ماریا) به جست وجوی ریشه خود می پردازد و هرچه می گردد، کمتر نشانی پیدا می کند. این سفر در اصل جست وجوی او برای یافتن و بهتر دریافتن خود اوست و در این واکاوی ها متوجه می شود، ارتباط او و راوی در حال پایان گرفتن است.

داستان «سرزمین پاک» از مرد تنهایی می گوید که از سوئیس به نیویورک آمده و در خانه آیکو و کریس ساکن شده. او قبل از هر کاری پنجره کثیف اتاق را تمیز می کند. پنجره ای که باعث باز شدن دریچه هایی بر او می شود. محله ای که او در آن جا ساکن می شود مملو است از آدم های مهاجر؛ مهاجرانی از کشورهای مختلف؛ کاستاریکایی، سوئیسی، آلابامایی، ژاپنی،…

شیوه اشتام اینطور است که از دل واقعیت موجود، داستانی را می گوید و اصرار دارد که ما را به روابط رئال نزدیک کند و از بین اشیا و دیالوگ ها خواننده چیزی را کشف کند. بدین ترتیب چیزی از داستان بیرون می آید.